Σαμαράς:"Ο Θεός μου ζήτησε να σας γαμήσω"

Συγκλονιστικά τα στοιχεία της έρευνας για τα ποσοστά των θυμάτων σχολικού εκφοβισμού στη χώρα μας. Τουλάχιστον ένας στους τρεις μαθητές, έχει πέσει θύμα bullying. Τα στοιχεία έφτασαν στα αυτιά του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στους δρόμους του μαύρου χρυσού.

Ο Έλληνας ηγέτης δήλωσε:

"Παρά τις προσπάθειες που κάνουμε, τα ποσοστά παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλά. Με τις μεταρρυθμίσεις που κάναμε, βάλαμε τη βία σε κάθε ελληνικό νοικοκυριό. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα των γονιών να ξεσπάσουν στα παιδιά τους και αυτά με τη σειρά τους σε άλλα παιδιά στα σχολεία. Ας μην τα περιμένουμε όλα από το κράτος.

Δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε τη βία. Σήμερα, στο Κατάρ, μίλησα με το Θεό. Μου μίλησε για τη θυσία του Ισαάκ που επέβαλλε στον Αβραάμ γιατί ένιωθε ανασφαλής, για τον κατακλυσμό που έστειλε όταν ξύπνησε με νεύρα, για το στοίχημα που έβαλε με το Σατανά και γάμησε τα πρέκια του Ιώβ, για τις πληγές που έστειλε στην Αίγυπτο, για τις εντολές που έδωσε στον Ιησού του Ναυή να σφάξει εκατοντάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα κατά την σφαγιαστική εκστρατεία των Εβραίων κτλ"

Εντάξει αδέρφια, ατυχία. Πέσαμε πάνω στο σχέδιο του Θεού, ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι είμαστε.

Τα "συγκλονιστικά" αποτελέσματα στην καταπολέμηση της σχολικής βίας, από τις "συγκλονιστικές" πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα, θα τα δούμε στο άμεσο μέλλον.

Η πρώτη μορφή βίας, είναι πάντα η βία της εξουσίας. Η δεύτερη είναι η βία της μαλακίας.

Καλά σαράντα.

Η δήλωση του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι αληθινή. Όπως και οι δηλώσεις που βλέπετε στην τηλεόραση δηλαδή.

Πηγή: http://www.ramnousia.com/

Μάχη μέχρις εσχάτων... Γενική Πολιτική Απεργία

Κυβέρνηση και κυβερνητικά κανάλια έχουν εκτροχιαστεί τις τελευταίες μέρες μπροστά στον φόβο της γενίκευσης του πιο ιερού όπλου που έχουν οι πολίτες ως δικαίωμα και καθήκον ενάντια σε ένα κράτος συνώνυμο της αυθαιρεσίας.
Η κυβέρνηση κόπτεται για την παραγωγική δραστηριότητα η οποία διακόπτεται από τις απεργίες των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και των αγροτών. Μετά κραυγάζει ενάντια στους παράνομους απεργούς και τους εγκαλεί στην τάξη απειλώντας με απολύσεις και κάνοντας επίταξη.

Από που μπορεί να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει. Είναι να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα. Αλλά ας τα πάρουμε ένα ένα.

Καταρχήν προσπαθούν να στρέψουν μια επαγγελματική ομάδα ενάντια στην άλλη και τους πολίτες εναντίον όλων χρησιμοποιώντας μισθολογικά κριτήρια αλλά χρησιμοποιώντας και το δικαίωμα του πολίτη να μπορεί να πάει στην εργασία του.
Ποιος πολίτης μπορεί να «ευχαριστηθεί» για το τσεκούρωμα του μισθού του άλλου ή για το τσεκούρωμα του μισθού ολόκληρης επαγγελματικής ομάδας

Σκοπός μας είναι να μειωθούν οι μισθοί ή να αυξηθούν;
Οι πολίτες εμποδίζονται και δυσκολεύονται από τις απεργίες να πάνε στις δουλειές τους;
Πόσοι από αυτούς θα έχουν δουλειά μέσα στους επόμενους μήνες;
Και εάν έχουν δουλειά για πόσα χρήματα θα δουλεύουν;

Ο υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ ωχριά μπροστά στην κυβερνητική προπαγάνδα αλλά και σε αυτήν των δημοσιογράφων-υπαλλήλων τους. Προσπαθούν την σύγκρουση να μην την έχεις με την κυβέρνηση αλλά με τους συνανθρώπους σου.

Η κυβέρνηση μιλά επίσης και για παρανομία ή ανομία στους κόλπους των απεργών. Ξεχνούν τους γαλάζιους ή τους πράσινους βουλευτές που ανέβαιναν σε τρακτέρ ή παρευρίσκονταν μαχητικά σε απεργίες ενάντια στις αντίπαλες κυβερνήσεις.
Πως μπορεί η κυβέρνηση να μιλά για ανομία όταν η κυρία Ν. Μπακογιάννη απαλλάχτηκε με βούλευμα για το ένα εκατομμύριο αφορολόγητα δολάρια; 
Πως μπορεί η συγκυβέρνηση να μιλά για παράνομους απεργούς την στιγμή που οι ίδιοι έχουν κακοδιαχειριστεί, καταχραστεί ή κλέψει το δημόσιο χρήμα; 
Αυτή είναι η δημοκρατία τους; Φοβούνται το δικαίωμα του εργαζόμενου στην απεργία ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν μέσω των τηλεοπτικών καναλιών τους να βαφτίσουν άσπρο το μαύρο;

Θα γράψω κάτι που έχω αναφέρει άπειρες φορές μέχρι που οι συμπολίτες μου να καταλάβουν. Τους δημόσιους οργανισμούς τους διαχειρίζονταν οι ίδιοι οι υπουργοί ή πρωθυπουργοί διορίζοντας στην διεύθυνση αυτών δικά τους άτομα που θα θέλουν αλλά και θα είναι ικανά να ακολουθήσουν την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική.
Είναι εντελώς άτοπο να κατακεραυνώνουν και να ρίχνουν το ανάθεμα στον δημόσιο τομέα που οι ίδιοι διαχειρίζονταν ή είναι ανίκανοι ως πολιτικοί άντρες να αναλάβουν τις ευθύνες της ανικανότητας να καταστήσουν υγιείς και όχι ζημιογόνους.

Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες ο διευθύνοντας σύμβουλος κάθε οργανισμού όταν επί της θητείας του ένας οργανισμός (πόσο μάλλον δημόσιος οργανισμός) «μπαίνει μέσα» καταρχήν παραιτείται και κατόπιν δέχεται τις ποινικές συνέπειες. Στην Ελλάδα των τελευταίων 40 τουλάχιστον ετών οι κυβερνήσεις με τα όργανά τους ακολούθησαν ζημιογόνα πολιτική χωρίς κανένας να παραιτηθεί, χωρίς κανένας να υποστεί τις ποινικές ευθύνες.

Το δημόσιο δεν είναι κάτι το αόριστο,κάποιος το διαχειρίζονταν. Στο ΙΚΑ, στην ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στον ΟΣΕ υπήρχε πάντα ένας διαχειριστής διορισμένος από την κυβέρνηση. Δεν υπήρχαν μόνο κακοί υπάλληλοι που δεν εργάζονταν ή έκλεβαν τον οργανισμό. Αυτός ο κάποιος διαχειριστή ποτέ ή σχεδόν ποτέ λοιπόν δεν πήγε σπίτι του ή δεν πέρασε από δίκη. Μόνιμη καραμέλα όμως στα κυβερνητικά χείλη είναι ότι δεν μπορούμε να ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωη.
Με λίγα λόγια οτιδήποτε και αν έχουν πράξει, και αν μας έχουν φτάσει με τις πολιτικές τους εδώ πρέπει να βρίσκονται στο απυρόβλητο σε αντίθεση με τον απεργό που πρέπει να περάσει από την αυτόφορη διαδικασία αν δεν υπακούσει και δεν υποταχτεί στην αυθαίρετη πολιτική των υπαλληλίσκων του Βερολίνου. Θέλησαν να σε ενοχοποιήσουν λέγοντας ότι και εσύ συνέβαλλες στην ανομία τόσων χρόνων και αν δεν αισθάνεσαι ένοχος και αντιδράσεις τότε είσαι παράνομος.

Τα πράγματα αγαπητέ συμπολίτη μου όμως δεν είναι έτσι. Εδώ και τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις είχαν χρέος και καθήκον να παρέχουν άρτια παιδεία, άρτια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να επιβάλλουν την νομιμότητα σε κάθε τομέα ευθύνης τους, να στέλνουν στο σπίτι του όποιον δεν μπορεί να κάνει καλά την δουλειά του στους δημόσιους οργανισμούς, να χρησιμοποιήσουν ένα κοινωνικό managementώστε οι δημόσιοι οργανισμού να είναι εύρωστοι και ταυτόχρονα να προσφέρουν ποιοτικά αγαθά και υπηρεσίες, να λογαριάζουν το ιερό δημόσιο χρήμα στις κατασκευές κλπ κλ π κλπ.
Σε μια ευνοούμενη πολιτεία οι κυβερνήσεις και αυτοί που τις απαρτίζουν είναι υπηρέτες του πολίτη και διαχειριστές του δημόσιου χρήματος. Η διαχείριση των οικονομικών δεν πήγε καθόλου καλά, ανομία, ανισότητα και παρανομία υπήρχε σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, οπότε το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να πάνε σπίτι τους αφού πρώτα δικαστούν και υποστούν τις συνέπειες του νόμου όπως θα έκανε κάθε τίμιος πολιτικός σε κάθε ευνοούμενη κοινωνία.

Το χρέος που υποτίθεται ότι έχεις είναι χρέος αυτών. Ο μισθός σου και η σύνταξή σου πρέπει να είναι αξιοπρεπής, η παιδεία για το παιδί σου η καλύτερη όπως και η ιατροφαρμακευτική σου περίθαλψη. Δεν μπορούν να ζητήσουν από εσένα τα ρέστα. Έκανες το λάθος λόγω της προπαγάνδας και της παιδείας που σου πρόσφεραν και τους εξέλεξες και τους επανεξέλεξες ξανά και ξανά αλλά η διαχείριση αυτής της πατρίδας δεν ήταν στα χέρια σου. Υπόλογοι είναι αυτοί.

Καθήκον και υποχρέωση λοιπόν όλων μας είναι σε οποιαδήποτε σπίθα αντίστασης υπάρχει, σε οποιοδήποτε αγώνα και απεργιακή κινητοποίηση να συμμετέχεις ή τουλάχιστον να μην τον εμποδίζεις. Έχεις υποχρέωση στον εαυτό σου, στους συμπολίτες σου, στους οικείους σου να βάλεις ένα τέλος σε αυτήν την μπόχα τόσων ετών και να διεκδικήσεις τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ.

Καλώ λοιπόν σε Γενική Πολιτική Απεργία όλους όσους ακόμα θέλουν να είναι ελεύθεροι και να αποδώσουν δικαιοσύνη. Οι σειρήνες τριγύρω είναι πολλές αλλά εσύ πρέπει να ζήσεις ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ.
 

Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας

Πηγή: http://www.ramnousia.com/

O ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ

from preza.tv
Πηγή: http://piperistostoma.blogspot.com/

Δείτε την συνέντευξη του Χρήστου Παππά στην αλβανική τηλεόραση

Ο φαιδρός μυστακοφόρος της Χ.Α., υμνητής του παιδόφιλου ναζιστή Στράιχερ, απειλεί ξεκάθαρα τους γείτονές μας με πόλεμο. Τον ευχαριστούμε που μας θυμίζει το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού, πέρα από μιντιακά φτιασιδώματα.

Έτσι πάει. Όταν ψηφίζεις φασισμό για "ασφάλεια" και "τάξη", τελικά επιλέγεις βία, αίμα και θάνατο. Για τους άλλους μα και για σένα.

ΥΓ: Αφιερωμένο στους τρεντοκάγκουρες που υποστηρίζουν Χ.Α. "γιατί είναι μάγκες και δέρνουν", αλλά θα κληθούν να εγκαταλείψουν τις καφετέριες και τις γκομενίτσες για να φορέσουν το χακί και να πάνε να γίνουν κιμάς για τις επικίνδυνες μεγαλομανίες του κάθε Παππά.

{SFY}

δείτε παρακάτω ένα μέρος από την συνέντευξη:

Ο Παππάς μοίρασε εγκεφαλικά στην Αλβανία από Aftonomi.GR

Πηγή: http://piperistostoma.blogspot.com/

100 ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΣΩΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

(όχι ότι εμείς τα τηρούμε όλα αλλά τα λέμε για σας)
ΚΑΘΟΤΙ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ...

Σύνταξη: Δ. Κρασανάκης, καθηγητής 1ου Ενιαίου Πειραματικού Λυκείου Αθηνών

 

1. Δεν είναι ζήτημα απλώς προσωπικό, αλλά μας αφορά όλους (και όχι: απλά). Απλώς = μόνο. Συμπεριφέρεται απλά (=με απλό, ανεπιτήδευτο τρόπο).

2. Η υπόθεση δεν τον αφορά άμεσα (αλλά έμμεσα) (τροπικό επίρρημα). Να παρουσιαστεί αμέσως (και όχι: άμεσα) (χρονικό επίρρημα).

3. Πιθανώς ή πιθανόν, προηγουμένους, συγχρόνως, κυρίως, ολογράφως, ενδεχομένως, αυτοδικαίως, επομένως (και όχι σε-α).

4. 15 Σεπτεμβρίου ή 15 του Σεπτέμβρη (και όχι: 15 Σεπτέμβρη).

5. Το ουσ. λάθος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιθετικός προσδιορισμός: λανθασμένη άποψη (και όχι: λάθος άποψη).

6. Κακώς χρησιμοποιούνται αδόκιμες λέξεις όπως: νεολαίος, πισωγύρισμα, αντιπαλότητα κλπ.

7. Αποφεύγουμε κατάχρηση δημιουργίας ουσ. σε -ποίηση: ελαχιστοποίηση, ανωτατοποίηση κλπ.

8. Πρόσκληση σε συγκέντρωση (και όχι: κάλεσμα σε

μάζωξη).

9. Τα προπαροξύτονα ουδ. ουσ. σε -ο κατεβάζουν τον τόνο στην παραλήγουσα στη γεν. εν. και πλ. (πανεπιστημίου, -ίων, πολέμου, θριάμβου) εκτός από τις λαϊκές λέξεις (σίδερου, αλλά: σιδήρου).

10. Καθιερωμένες λέξεις και φράσεις στην καθαρεύουσα δε μεταγλωττίζονται: Μικρά Ασία, Ερυθρά θάλασσα, Μέλας Δρυμός, η Αριστερά, Λευκός Οίκος, βαρύ ύδωρ, εκδοτικός οίκος, χειμερία νάρκη, Μικρά Άρκτος, η μάστιγα (του αιώνα), η πτέρυγα (της Βουλής), κλάδος (της επιστήμης), σινική μελάνη, δαμόκλειος σπάθη κλπ.

11. Διατηρούμε αναλλοίωτες τις τουλάχιστον 2000 αρχαϊστικές φράσεις και λέξεις που χρησιμοποιούμε στο γραπτό (χωρίς να θέτουμε εισαγωγικά) και προφορικό λόγο, όπως: εν πάση περιπτώσει, συν τοις άλλοις, και ούτω καθ' εξής, εκ του σύνεγγυς, εν κρύπτω και παραβύστω, χάρμα ιδέσθαι, εν τω μεταξύ, παραδείγματος χάριν, εξ άλλου, εκ των ων ουκ άνευ, αυτός καθ΄ εαυτόν, εκ προοιμίου, τοις μετρητοίς, αφ΄ ενός μεν - αφ΄ ετέρου δε, υπ΄ όψιν, φερ΄ ειπείν, εν γένει, αυθωρεί και παραχρήμα, ειρήσθω εν πάροδο), τύποις, είθισται, τιμής ένεκεν, εφ΄ όρου ζο)ής, εν κατακλείδι, εν μέρει, επί πληρωμή, λίαν καλώς, εν ριπή οφθαλμού, κοινή συναινέσει, αβρόχοις ποσίν, εν γνώσει, εξ αιτίας κλπ. Ορισμένες φράσεις γράφονται στη δημοτική σε μία λέξη: εξαιτίας, εξάλλου, αφενός, υπόψιν κλπ.

12. Η συνάδελφος (και όχι: συναδέλφισσα).

13. Δέσμη μέτρων (και όχι: πακέτο), εκδοχή πολιτικών εξελίξεων (και όχι: σενάριο).

14. Αποφεύγουμε ξένες λέξεις και εκφράσεις, όταν υπάρχουν αντίστοιχες ελληνικές: ρισκάρω (διακινδύνευα)), μοντάρω (συναρμολογώ), καριέρα (σταδιοδρομία), σαμποτάζ (δολιοφθορά), ίματζ (εικόνα, εντύπωση), πρεστίζ (κύρος), γκλάμουρ (σαγήνη, αίγλη), σνόμπαρα (περιφρονώ, υποτιμώ), μίτινγκ (συνάντηση), κουλ (ψύχραιμος), πρες ρουμ (αίθουσα τύπου), πρες κόνφερανς (συνέντευξη τύπου), σπόνσορας (χρηματοδότης, χορηγός), τιμ (ομάδα), πρότζεκτ (έργο, μελέτη), ντιζάιν (σχέδιο), τάιμινγκ (συγχρονισμός) κλπ.

15. Της γραμματέως, της γιατρού, της γυμνασιάρχου.

16. Αποφεύγουμε ερμηνεύματα αγγλικών λέξεων ελληνικής προελεύσεως που οι αντίστοιχες τους ελληνικές έχουν άλλη σημασία (π.χ. φανταστικός: ο της φαντασίας, τρομερός: ο προξενών τρόμο, και όχι καταπληκτικός, υπέροχος, που σημαίνουν οι αγγλικές fantastic, terrific). Επίσης, δε μεταφράζονται αγγλισμοί: δώσε μου το πιάτο (και όχι: πέρασε μου το πιάτο), απευθείας μετάδοση (και όχι: ζωντανή μετάδοση), κάνω λάθος (και όχι: είμαι λάθος), θα σου ξανατηλεφωνήσω (και όχι: θα σε πάρω) πίσω).

17. Πριν από την έναρξη (και όχι: πριν την έναρξη).

18. Τριάμισι κιλά, τρεισήμισι μέρες.

19. Πτώσεις επιθ. σε -ής/ης: ο/η διεθνής, του/της διεθνούς, τον/τη διεθνή, το διεθνές, τα διεθνή, ο/η συνήθης, του/της συνήθους, τον/την συνήθη, το σύνηθες, τα συνήθη, των συνήθων. Προσοχή (μόνο για αρσ.): Του ευγενούς αγώνα, αλλά: του ευγενή (=αριστοκράτη) (επίθ. το α΄, ουσ. το (Γ). Επιστήμη συγγενούς (επίθ.) κλάδου. Είναι φίλος ενός στενού μου συγγενή (ουσ.).

20. Ο τόνος των προπαροξύτονων επιθ. σε -ος κατεβαίνει στην παραλήγουσα της γεν. εν. και γεν. και αιτ. πλ., όταν αυτά χρησιμοποιούνται ως ουσιαστικά: συμπεριφορά βάρβαρων ανθρώπων, αλλά: οι επιδρομές των βαρβάρων.

21. Ευχαριστούμε όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν (και όχι: όσους, διότι είναι υποκ. στο ρ. που ακολουθεί), ή: ευχαριστούμε όσους ...

22. Οι αναδιπλασιασμοί των παθ. μτχ. άλλοτε διατηρούνται και άλλοτε όχι: συγκαλυμμένος, αποκομμένος, διαλυμένος, παραταγμένος, συμφωνημένος, μυημένος κλπ. (και όχι πια: συγκεκαλυμμένος, αποκεκομμένος, διαλελυμένος, παρατεταγμένος, συμπεφωνημένος, μεμυημένος), αλλά μόνο: παρατεταμένος, πεπειραμένος, διακεκριμένος, επιτετραμμένος(=αναπληρωτής πρεσβευτή), καταβεβλημένος, βεβιασμένος, αποδεδειγμένος, δεδηλωμένος, τα πεπραγμένα, η πεπατημένη, αναμεμιγμένος, μεμονωμένος κλπ. Προσοχή: θεωρώ δεδομένη την εκλογή του. Ενήργησα βάσει των δεδομένων που είχα στη διάθεση μου. Αλλά: Είμαι δοσμένος στον αγώνα. Μίλησε με τετριμμένες φράσεις. Αλλά: Φοράει τριμμένα ρούχα κλπ.

23. Ασχολούμαστε, ασχολούμασταν (και όχι: ασχολιόμαστε κλπ. διότι το ρ. είναι ασχολούμαι και όχι ασχολιέμαι).

24. θορυβώδης, ογκώδης, θυελλώδης, ενστικτώδης κλπ. (και όχι: σε -ωδικός).

25. Το σαν χρησιμοποιείται για παρομοίωση και ως σύνδεσμος χρονικός ή αιτιολογικός: Ψηλός σαν κυπαρίσσι. Σαν έρθεις με το καλό. Εσύ σαν συγγενής έπρεπε να επέμβεις. Το ως συνοδεύει κατηγορούμενα: Υπηρετεί ως καθηγητής. Το κατηγορούμενο μπαίνει στην ίδια πτώση με τη λέξη στην οποία αναφέρεται: Η εκλογή του ως καθηγητή (και όχι: ως καθηγητής).

26. Το πάνω και το κάτω στη δημοτική είναι μόνο τοπικά επιρρ. και κακώς μεταγλωττίζονται τα επί και υπό της καθαρεύουσας σε περιπτώσεις όπως οι εξής: Μίλησε πάνω στο θέμα που μας απασχολεί (σωστό: για το θέμα ή επί του θέματος), θα προσπαθήσουμε κάτω) απ΄ αυτές τις συνθήκες (σωστό: με αυτές ή υπ΄ αυτές).

27. Το ρ. προοιωνίζομαι είναι αποθετικό, δηλ. δε διαθέτει ενεργητική φωνή.

28. Ανενημέρωτος (και όχι: ανημέρωτος), κοινολογώ (και όχι: κοινωνιολόγο)), δε θα προετίθεσθε (και όχι: προετίθεσθο), τίθενται (και όχι: τίθονται.), κοινότοπος, κοινοτοπία (και όχι: κοινότυπος, κοινοτυπία), μεγεθύνω, μεγέθυνση (και όχι: μεγενθύνω, μεγένθυση), εμβάθυνση (και όχι: εμβάνθυνση), απαθανατίζω (και όχι: αποθανατίζω), αντεπεξέρχομαι (και όχι: ανταπεξέρχομαι), μελαψός (και όχι: μελαμψός), Οκτώβριος (και όχι: Οκτώμβριος), χειρουργός (και όχι: χειρούργος), παρεισφρέω (και όχι: παρεισφρύω), παρεμπιπτόντως (και όχι: παρεπιπτόντως), έχω απαυδήσει (και όχι: έχω απηυδήσει), λιποβαρής (και όχι: ελλιποβαρής), υποθάλπω, περιθάλπω (και όχι: υποθάλπτω, περιθάλπτω), ακατονόμαστος (και όχι: ακατανόμαστος), αθυρόστομος (και όχι: ανθηρόστομος).

29. Τα ρήματα των προτάσεων που ακολουθούν συντάσσονται με αιτ. και όχι με γεν. Δεν επιδέχεται αναβολή. Δε χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις. Διέφυγε την προσοχή μου. Στερούμαι τα απαραίτητα. Απεκδύομαι τις ευθύνες μου.

30. Τα άρθρα τον, την και τα μόρια δεν, μην διατηρούν το ν όταν ακολουθεί λέξη που αρχίζει από φωνήεν, από στιγμιαίο σύμφωνο (κ, π, τ, μπ, ντ, γκ, τσ, τζ) και από τα διπλά ξ, ψ. Το ίδιο συμβαίνει και με την προσ. αντων. την, ενώ η αντων. τον διατηρεί το ν πάντοτε: τον άνθρωπο, την πόλη, το δρόμο, δε φοβάμαι, μην περάσεις, τη βλέπω, τον βλέπω.

31. Οι τύποι της ερωτηματικής αντων. ποιος είναι μονοσύλλαβοι και δεν τονίζονται: ποιες, ποιοι, ποιους κλπ.

32. Οι μτχ. σε -ντας γράφονται με ω όταν αυτό τονίζεται και με ο όταν δεν τονίζεται: κάνοντας, τραβώντας.

33. Γι' αυτό (και όχι: γιαυτό).

34. Η έγκλιση τόνου στο μονοτονικό διατηρείται: ο άνθρωπός τους.

35. Που (αναφ. αντων.), πού (ερωτημ. επίρρ.), πως (ειδ. σύνδ.), πώς (ερωτημ. επίρρ.): ρώτησα αυτόν που ήταν υπεύθυνος πού μπορούσα να σε βρω. Πώς μπορούσα να πω πως δε σε ξέρω;

36. Μία, μια (=μιά), δύο, δυο (=δυό).

37. Κλητική: κυρία Πρόεδρε (και όχι: κυρία Πρόεδρος).

38. Η αναπληρώτρια διευθύντρια / υπουργός (και όχι: η αναπληρωτής διευθυντής / υπουργός).

39. Δίνω, αλλά: παραδίδω, αναδίδω, αποδίδω κλπ. / δείχνω, αλλά: αναδεικνύω, επιδεικνύω, αποδείκνυα) κλπ. / ρίχνω, αλλά: απορρίπτω, καταρρίπτω, επιρρίπτω κλπ. / λύνω, αλλά: επιλύω, διαλύω κλπ. / στέλνω, αλλά: αποστέλλω, διαστέλλω κλπ. / κλείνω, αλλά: αποκλείω, περικλείω κλπ. / κόβω, αλλά: αποκόπτω, διακόπτω κλπ.

40. Γίνονται όλοι δεκτοί ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου (και όχι: ανεξαρτήτου ηλικίας ...).

41. Απολαύει της εμπιστοσύνης (και όχι: απολαμβάνει).

42. Των (πρώην) τριτόκλιτων θηλυκών ουσιαστικών να προτιμάται η γενική σε -έως αντί σε -ης μετά από λόγιες προθέσεις ή λόγιες ή μη λόγιες τυποποιημένες φράσεις: προ της αποφάσεως, υπέρ της λύσεως, περί της σχέσεως, σχέδιο πόλεως, πρώτης τάξεως, οδηγίες χρήσεως, ημερομηνία λήξεως, ομάδα κρούσεως, κρίση συνειδήσεως, χαίρω εκτιμήσεως, πάσης φύσεως, πορεία πλεύσεως, έτος ιδρύσεως κλπ.

43. Δε χρειάζονται εισαγωγικά όταν χρησιμοποιούμε μεταφορική σημασία λέξεων: η ρίζα του προβλήματος, τραβάω την προσοχή (και όχι: η «ρίζα» ..., «τραβάω» ...) κλπ. Χρησιμοποιούμε εισαγωγικά, εκτός από τις γνωστές περιπτώσεις των αυτολεξεί επαναλαμβανόμενων, των γνωμικών και των τίτλων έργων, ονομάτων πλοίων, ιδρυμάτων κλπ., όταν μια λέξη ή φράση τη λέμε ειρωνικά, εννοώντας την ακριβώς αντίθετη σημασία, η οποία στο γραπτό λόγο δεν μπορεί αλλιώς να αποδοθεί, ενώ, αντίθετα, στον προφορικό η φωνή παίρνει την ανάλογη χροιά: μου επιφύλαξε «θερμή» υποδοχή (δηλ. ψυχρή).

44. Υπέρ το δέον (και όχι: υπέρ του δέοντος).

45. Τα ρ. διαρρέω και λειτουργώ είναι αμετάβατα: διέρρευσε από πολιτικούς κύκλους η πληροφορία ότι... ή: πολιτικοί κύκλοι φρόντισαν να διαρρεύσει η πληροφορία ότι ... (και όχι: πολιτικοί κύκλοι διέρρευσαν την πληροφορία ότι ...). θα θέσω το μηχάνημα σε λειτουργία (και όχι: θα το λειτουργήσω).

46. Εξελέγην, εξεπλάγην, προήχθης, συνέβη, επλήγη, συνελήφθησαν, διεξήχθησαν κλπ., κατά τους παθ. αορ. β΄ της αρχαίας (και όχι: εκλέχτηκα, εκπλάγηκα, προάχθηκες, συνέβηκε, πλήχτηκε, συλλήφθηκαν, διεξάχθηκαν κλπ).

47. Αυτός καθ΄ εαυτόν, αυτού καθ΄ εαυτόν, αυτόν καθ΄ εαυτόν, αυτοί καθ΄ εαυτούς, αυτών καθ΄ εαυτούς κλπ. (και όχι: αυτού καθ΄ εαυτού, αυτής καθ΄ εαυτής, αυτοί καθ΄ εαυτοί κλπ.).

48. Όσο αφορά το θέμα αυτό (και όχι: όσο αφορά στο θέμα αυτό, διότι αποτελεί μεταγλώττιση της λόγιας σύνταξης: όσον αφορά εις το θέμα αυτό).

49. Όταν, δύο συνήθως, συνεχόμενα επίθετα αποτελούν επιθετικούς προσδιορισμούς ουσιαστικού που ακολουθεί, αλλά το τελευταίο αποδίδει μια ουσιώδη έννοια σ΄ αυτό, δε χωρίζονται μεταξύ τους με κόμμα: ελαφρό δίτροχο μόνιππο, είδος ιταλικού αφρώδους κρασιού, ολόσωμο γυναικείο μαγιό.

50. Τα επίθετα σε -ειος / -ιος που προέρχονται από κύρια ονόματα πραγματικών προσώπων γράφονται με ει (αριστοτέλειος), ενώ αυτά που προέρχονται από τοπωνύμια με ι (μετσόβιο). Όσα προέρχονται από κύρια ονόματα μυθικών προσώπων, μπορούν να γράφονται και με τους δύο τρόπους (απολλώνιος, απολλώνειος).

51. Σε πολλά ρήματα η χρονική αύξηση διατηρείται: ήλεγξα, διηύθυνα, διενήργησα, απέκτησα κλπ. (και όχι: έλεγξα, διεύθυνα κλπ).

52. Ειδωλολατρία, πρωτοπορία κλπ. (και όχι σε -εία), διότι προέρχονται από ουσιαστικά (ειδωλολάτρης κλπ.) και όχι από ρήματα.

53. Προσοχή στις προστακτικές αορίστων: παρήγγειλα ένα ποτό / παράγγειλε μου ένα ποτό, αυτός αντέγραψε τις σημειώσεις / αντίγραψε μου τις σημειώσεις, αυτός απέρριψε την πρόταση του / εσύ απόρριψε την πρόταση του.

54. Οι μέθοδοι αυτές (και όχι: οι μέθοδοι αυτοί).

55. Η φράση «εξ απαλών ονύχων» σημαίνει παιδιόθεν, από την παιδική ηλικία (και όχι: αδρομερώς, ακροθιγώς).

56. Οποιοσδήποτε, οτιδήποτε (και όχι: ο οποιοσδήποτε, το οτιδήποτε).

57. Τέως βασιλιάς: ο μέχρι προ τίνος βασιλιάς. Πρώην βασιλιάς: ο πριν από πολύ καιρό βασιλιάς.

58. Χιλιετία: περίοδος χιλίων ετών. Χιλιετηρίδα: η επέτειος χιλίων ετών.

59. Ο κύριος Κοντολέων, του κ. Κοντολέοντος, η κυρία Κοντολέοντος, της κ. Κοντολέοντος κλπ. (και όχι του κ. Κοντολέων, η κ. Κοντολέων).

60. Συμμετέχω, πρτ. συμμετείχα, μέλλ. εξακολ. θα συμμετέχω όλο το χρόνο στις εκδηλώσεις, μέλλ. στιγμ. Θα συμμετάσχιυ στην εκδήλωση, αόρ. συμμετέσχον, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα συμμετάσχει.

61. Δεν αποφάσισα ακόμη, γιατί δεν έχω τα απαιτούμενα στοιχεία (και όχι: Δεν αποφάσισα ακόμη. Και αυτό γιατί...).

62. Ανήκα, ανήκες, ανήκε κλπ. (και όχι: άνηκα, άνηκες, άνηκε κλπ.)

63. Παρατατικός συνηρημένων ρημάτων σε -ούμαι: Σχολική γραμματική δημοτικής: στερούμουν (!), στερούσουν (!), στερούνταν, στερούμασταν, στερούσασταν (!), στερούνταν. Γραμματική καθαρεύουσας: εστερούμην, εστερείσο, εστερείτο, εστερούμεθα, εστερείσθε, εστερούντο. Προτεινόμενη κλίση: (ε)στερούμην, (ε)στερείσο, (ε)στερείτο, στερούμασταν, (ε)στερείσθε, στερούνταν.

64. Ποιούμαι την νήσσαν (κοινώς: κάνω την πάπια) (και όχι: ποιώ την νήσσαν).

65. Το επιχείρημα που προβλήθηκε είναι υπέρ αυτού (και όχι: υπέρ του).

66. Επιταχύνω / προωθώ / επισπεύδω το θέμα / πρόγραμμα κλπ. (και όχι: τρέχω το θέμα / πρόγραμμα).

67. Ορισμένα αφηρημένα ουσιαστικά, όπως: πολιτική, λογική, πρακτική, συμπεριφορά,υποδομή κλπ.δε χρησιμοποιούνται στον πλ.: η πολιτική που θα ακολουθηθεί σε πολλούς τομείς (και όχι:οι πολιτικές που ...) κλπ.

68. Δρώμενα= α. τελετουργίες β. όσα παριστάνονται σε θεατρική σκηνή. Τεκταινόμενα= μηχανορραφίες Είναι λανθασμένο το ερμήνευμα: διαδραματιζόμενα (π.χ. τα δρώμενα / τεκταινόμενα της πολιτικής ζωής).

69. Αποτείνομαι, μέλλ. θα αποταθώ (και όχι: αποτανθώ).

70. Χρόνοι συνθέτων του άγω: ενστ. εξάγω, πρτ. εξήγα, μέλλ. εξακολ. κάθε χρόνο θα εξάγω, μέλλ. στιγμ. η χώρα φέτος θα εξαγάγει εσπεριδοειδή, αόρ. εξήγαγα, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα εξαγάγει.

71. Χρόνοι των ρημάτων σε -λλω: ενστ. επιβάλλω, πρτ. επέβαλλα, μέλλ. εξακολ. θα καταβάλλω κάθε μήνα το ενοίκιο, μέλλ. στιγμ. θα σου καταβάλω το αντίτιμο (άπαξ), αόρ. επέβαλα, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα επιβάλει.

72. Ρήματα που στον αόρ. λήγουν σε -ησα, -ίσα, -υσα, -οισα στο β΄ πλ. πρστ. ενεργ. αόρ. διατηρούν την ορθογραφία της παραλήγουσας: κρατήστε, καθαρίστε, λύστε, αθροίστε.

73. Ορθογραφία λέξεων: βιοτικός, βίωμα, βιωματικός, βιώσιμος / άμεσος, έμμεσος / εκμεταλλεύομαι, εκμετάλλευση / ωφελώ, (αφέλεια, ωφέλημα, ωφέλιμος, ωφελιμιστής, οφείλω, οφειλή, όφελος, οφειλέτης / επιρροή, επηρεάζω, επήρεια / διάλειμμα, διάλυμα (χημικό), δίλημμα / έλλειψη, έλλειμμα, ελλιπής / εννέα, εννιακόσια, ένατος, ενενήντα / βορράς, βοριάς / υπερηφάνεια, περηφάνια / ποικίλλω, ποικίλος, ποικιλία / γέννηση, γένεση, γενέθλια / αλλιώς, αλλιώτικος, αλλοιώνω, αλλοίωση / αμείβω, αμοιβή / αλείφω, αλοιφή / αναστήλωση, υποστύλωση / δυσφήμηση, διαφήμιση / μέσω, λόγω: το έστειλα μέσω του κοινού μας φίλου, δεν πήγα λόγω της βροχής / ποιο, πιο: δεν ξέρω ποιο είναι πιο καλό / κατάληξη ρ. σε -τε (β΄ πλ. ενεργ. φ.) και -ται (γ΄ εν. παθ. φ.): να μη θεωρείτε αναγκαστικά σωστό ό,τι θεωρείται γενικά αποδεκτό / έδωσα, θα δώσω, δόθηκα, θα δοθώ / σάτιρα, σατιρίζθ3, σατιρικό ποίημα, Σάτυρος (μυθ. ακόλουθος του Διονύσου), σάτυρος (ασελγής), σατυρικός (ο του Σατύρου), σατυρικό δράμα (το αρχαίο λογοτεχνικό είδος) / Κέκροψ, Χέοψ / συνείδηση, συνειδητοποίηση / μήνυμα, μήνυση / κηρύσσω, κήρυγμα / μονώροφος, διώροφος, πολυώροφος / παραλήφθηκε σήμερα το εμπόρευμα (< παραλαμβάνω), παραλείφθηκε μια γραμμή απ΄ το κείμενο (< παραλείπω) / έλεγχος, άγχος, μελαγχολία / ότι, ό,τι: είπε ότι θα πάει, πάρε ό,τι θέλεις / τυραννία, απόρροια, ειλικρίνεια, κοιτάζω, συνεννοούμαι, δεισιδαιμονία, συνδύαζα:), ανακαίνιση, ελάττωμα, πλατειασμός, συνδαιτυμόνας, μεγαλεπήβολος, βεβαρημένος, επανειλημμένος, συνωμοσία, ορκωμοσία, φτώχεια, ώσμωση, διαπίδυση, Ευριπίδης, Θουκυδίδης, Ιάσονας, απόρριμμα, συνημμένος, εισιτήριο, ανταλλάσσω, διακεκριμένος συγκεκριμένος, εγκεκριμένος, καταχώριση, δικλίδα, δουλειά, δωσίλογος, εγχείρηση, διατεθειμένος, εκτεθειμένος, έλκηθρο.

74. Νέα ορθογραφία λέξεων: αβγό, αλίμονο, ανιψιός, αντικρίζω, Αράχοβα, αφήνω, βαθιά, βεζίρης, βρεμένος, βρικόλακας, βρόμα, γαβγίζω, γαρίφαλο, γλιτώνω, γόμα, δυόμισι κλπ., ζήλια, καβγάς, καημένος, καινούριος, καμιά, κόκαλο, κολόνα, κοπέλα, κρεβάτι, Λάρισα, λιμέρι, λιώνω, μακελιό, μακριά, Μανόλης, μαντίλι, μόλος, Μοριάς, μπίρα, Ναβαρίνο, νηστίσιμος, νιώθω, ξίδι, ξιπάζω, παλικάρι, πρίγκιπας, σάκος, σβήνω, σινάφι, σιντριβάνι, σιρίτι, Σλάβος, στάβλος, συγνώμη, συμπάθιο, τάλιρο, τρελός, Τρίκαλα, φιντάνι, φλιτζάνι, φτήνια, χλομός, χνότο, χρεοκοπία. Τα ξένα προσηγορικά και κύρια ονόματα γράφονται με τον απλούστερο τρόπο: τρένο, Σέξπιρ.

75. Να διαβάσετε μέχρι τη σελίδα 69 (και όχι: μέχρι και τη σελίδα 69).

76. Λανθασμένη γενική ή λανθασμένος τονισμός ονομασιών οδών της Αθήνας: λεωφόρος Κηφισιάς (και όχι: Κηφισίας), οδός Μάρνη (και όχι: Μάρνης), οδός Τράλλεων (και όχι: Τραλλέων), οδός Βατάτζη (και όχι: Βατατζή), οδός Κοροίβου (και όχι: Κοροϊβου), οδός Χερσώνος (και όχι: Χέρσωνος), οδός Χάρητος (ο Χάρης, -ητος) (και όχι: Χάριτος), οδός Αλκυονίδων (και όχι: Αλκυονίδων), οδός Ατθίδων (και όχι: Ατθίδων), οδός Σημαχιδών (Σημαχίδαι: αρχαίος αττικός δήμος) (και όχι: Συμμαχιδών).

77. Του Σικάγου, της Νικαράγουας, του Μιλάνου, του Μεξικού, της Καλιφόρνιας, της Ριβιέρας κλπ. (και όχι: του Σικάγο, της Νικαράγουα κλπ.).

78. Η λέξη αυτή απαντά συχνά στον Όμηρο (και όχι: απαντάται).

79. Ορθογραφία μερικών ομόηχων λέξεων: το τείχος, ο τοίχος / έχω κλίση στη μουσική (<κλίνω), πήρα κλήση από το δικαστήριο (<καλώ) / σύγκλιση απόψεων, σύγκληση συνεδρίου, σύγκλειση δοντιών / ετερόκλιτο ουσιαστικό, ετερόκλητο πλήθος / κλείνω την πόρτα, κλίνω το ρήμα / η εξάρτηση από τα ναρκωτικά (<εξαρτώ), η εξάρτυση του στρατιώτη (<εξαρτύω), η εξάρτιση του πλοίου (<εξαρτίζω) / η σορός του θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ο σωρός από ξύλα / τι μέλλει γενέσθαι;, δε με μέλει τι θα γίνει / ο στίχος του ποιήματος, να παραταχθείτε σε τρεις στοίχους / φύλλο του δέντρου, το αρσενικό φύλο / ψηλή γυναίκα, ψιλή κυριότητα | κλωστή | φωνή κλπ. / εφορ(ε)ία Οικονομική Αρχαιοτήτων, ευφορία της γης | πνευματική | ψυχική / κόλλημα χαρτιών, νομικό κώλυμα / πολιτικό κόμμα, έπεσε σε κώμα / απευθύνω έκκληση, έκλυση ηθών / σύγχυση νοημάτων (<συγχέω), ψυχική σύγχιση (<συγχίζω) / ιωνική φιλοσοφία (<Ιωνία), Ιονική Τράπεζα (<Ιόνιο) / λιμός (=πείνα), λοιμός (=λοιμώδες νόσημα, πανώλης).

80. Βρέχει επί δικαίους και αδίκους (και όχι: επί δικαίων και αδίκων).

81. Ανέκαθεν (και όχι: από ανέκαθεν), μακρόθεν (και όχι: εκ του μακρόθεν).

82. Επί τούτω (και όχι: επί τούτου).

83. Οι στύλοι του Ολυμπίου Διός (και όχι: οι στήλες).

84. Ορθογραφία ή / και σημασία μερικών παρωνύμων: τεχνικός, τεχνητός / άλλοτε, άλλωστε / πηλήκιο, πηλίκο / παίρνω δώρο, περνώ το δρόμο / βρόχος (=θηλιά), βρόγχος (των πνευμόνων) / εγκύπτει στη μελέτη της φιλοσοφίας, ενσκήπτει κακοκαιρία / κυκλαδικό ειδώλιο, εδώλιο του κατηγορουμένου / τον κατατρέχουν οι εχθροί του, τον κατατρύχουν οι αρρώστιες / κληροδοτώ το σπίτι στο γιο μου, κληρονομώ το σπίτι από τον πατέρα μου / η αυγή υποφώσκει, ο κίνδυνος του πολέμου υποβόσκει / κυκλοφοριακή συμφόρηση σ΄ όλην την πόλη, το κυκλοφορικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος / το μείγμα συνίσταται από τα εξής υλικά, συνιστάται η ανάπαυση του ασθενούς / ψυχική οδύνη, (οδίνες (=πόνοι της γέννας) / οι εμπειρίες από τις αποτυχίες μας μάς παρέχουν πολύτιμη πείρα / οι κάτοικοι της υπαίθρου, βγήκα στο ύπαιθρο για να ξεμουδιάσω / απαιτείται η νοσηλεία του σε κλινική, η ασφαλιστική του εταιρία θα καταβάλει τα νοσήλια.

85. Επαναλαμβάνω (και όχι: ξαναεπαναλαμβάνω).

86. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατ΄ αρχήν (=στα βασικά σημεία). Κατ΄ αρχάς (=αρχικά) νόμιζα πως ήταν σωστό, αλλά μετά άλλαξα γνώμη.

87. Αψίκορος = αυτός που χορταίνει εύκολα (και όχι: οξύθυμος).

88. Πρέπει να συνεισφέρουν όλοι στον έρανο και δη και οι πλούσιοι (και όχι: και δη οι πλούσιοι).

89. Στο βιβλίο του πραγματεύεται το θέμα των κοινωνικών θεσμών (και όχι: διαπραγματεύεται). Αλλά: Ο Υπουργός Εξωτερικών διαπραγματεύεται τους όρους της ειρήνης.

90. Ο επικεφαλής, του επικεφαλής, τον επικεφαλής, οι επικεφαλής κλπ.

91. Καλύτερος ή πιο καλός (και όχι: πιο καλύτερος).

92. Καμία αλλαγή δεν επέφερε ο νέος κανονισμός, ή: ουδεμία αλλαγή επέφερε ο νέος κανονισμός (και όχι: καμία αλλαγή επέφερε ο ..., ή: ουδεμία αλλαγή δεν επέφερε ο ...).

93. Ο ευθύς, του ευθύ ή ευθέος (και όχι σε: -ως) κλπ.

94. Τα σύνθετα με προθέσεις ρήματα στον πρτ. και στον αόρ. άλλοτε έχουν εσωτερική συλλαβική αύξηση και άλλοτε όχι: εξέφρασα (και όχι: έκφρασα), εξέφρασαν (και όχι: έκφρασαν) ή: εκφράσανε, συνέθεσα (και όχι: σύνθεσα), συνέθεσαν (και όχι: σύνθεσαν) ή: συνθέσανε, εισέπραξα (και όχι: είσπραξα), εισέπραξαν (και όχι: είσπραξαν) ή: εισπράξανε κλπ., αλλά μόνο: διαχώρισα, μεταβίβαζα, εκφώνησα, εκλιπάρησα κλπ.

95. Ενήργησα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου (και όχι: στα πλαίσια).

96. Στη συνέλευση ζήτησα το λόγο για να διατυπώσω / εκφράσω / εκθέσω την άποψη μου (και όχι: για να τοποθετηθώ).

97. Τα τελευταία γεγονότα φοβάμαι πως θα ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου (και όχι: τους ασκούς).

98. Τα ονόματα ελληνικών πόλεων και νομών πρέπει να χρησιμοποιούνται στο λόγιο τύπο τους σε ονομασίες ιδρυμάτων, οργανισμών, κτιρίων κλπ. και σε καθιερωμένες ονομασίες αγροτικών προϊόντων: 1° Πειραματικό Λύκειο Αθηνών, Δήμος Πειραιώς, Πανεπιστήμιο Πατρών, Σταθμός Λαρίσης, νομός Πέλλης, Δημοτική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων, Μητρόπολη Πρεβέζης, Σχολή Εμπορικού Ναυτικού Κεφαλληνίας, πιπεριές Φλωρίνης, ελιές Αμφίσσης, φιστίκια Αιγίνης κλπ.

99. Λάθη στη στρατιωτική ορολογία: η περίπολος (και όχι ουδ.), ο γεμιστήρας, ο τελαμώνας, ο αορτήρας, ο ζωστήρας (και όχι θηλ.), οι λοχίες (και όχι: οι λοχίοι), στρατιώτης προσκεκολλημένος σε άλλη μονάδα (και όχι: προσκωλυόμενος).

100. Ο προβλήτας του λιμανιού (και όχι: η προβλήτα).

 

http://www.filoumenos.com/ 

 

 

Πηγή: http://antidimos.blogspot.com/

Οι «Σύμμαχοι» και οι…ψευδαισθήσεις

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ την μικρασιατική τραγωδία για να μας στοιχίσει την καταστροφή. Κι όταν όλα είχαν τελειώσει στην πανάρχαια εστία του ελληνισμού της Ιωνίας (με τον συνωστισμό στο φευγιό τους), κάποιοι έπρεπε να πληρώσουν και «το πιο εύκολο κυνήγι είναι το κυνήγι του αποδιοπομπαίου τράγου». Έστησαν τους εξ στο Γουδή, για να πληρώσουν ό,τι έκαναν παρά τη θέληση των...
συμμάχων. Δεν ήσαν οι πραγματικοί ένοχοι- ήταν για εκτόνωση. Αφού μας έσυραν οι Αγγλο Γάλλοι (και Ιταλοί) «φιλικά», μας εγκατέλειψαν «εχθρικά». Έτσι κι αλλιώς, η Ελλάδα («ευκολόπιστη και πάντα προδομένη») είναι με τους «συμμάχους». Εκτελεί τις εντολές τους κι ας είναι η (αντ)αμοιβή της μια τραγωδία, μετά το κλείσιμο της αυλαίας.

ΥΣΤΕΡΑ «ήρθαν» οι Αμερικάνοι. Μας παρέδωσαν (οι Άγγλοι) στα χέρια τους που κράταγαν βόμβες και όπλισαν τους μισούς έλληνες για να σφάξουν τους άλλους μισούς. Για λογαριασμό και πάλι των «Συμμάχων» και για δικούς τους λόγους (αντικομουνισμός). Και πάλι η Ελλάδα υπάκουσε, προσαρμόστηκε και εκτέλεσε με ακρίβεια σχέδιο συμμαχικό, μιας και δεν νοείται αλλιώς «ανήκοντας εις την Δύσιν».

ΚΙ ερχόμαστε στα σημερινά, με την πολιτική αστάθεια να…ρυθμίζει τα πολιτικά μας και με τους σύγχρονους συμμάχους, μοντέρνους, ΕΟΚικούς και α. α. (των Αμερικανών). Δεν υπάρχει εξάρτησή μας ιδεολογική (αντικομουνισμός και κάτι τέτοια…πεθαμένα)-η εξάρτηση είναι απολύτως οικονομική. Και πάλι μας στρώνουν το βήμα, ξανά η Ελλάδα εργαλείο στα χέρια τους. Έτσι τα' φτιαξαν, έτσι βολεύονται και δεν είναι αναγκαία πλέον η άμεση αμερικανική παρουσία στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων. Είναι οι μακρινοί μας επιτηρητές, με δικαιώματα «υψηλής ε� �ισταΣΙΑς» στην Ευρώπη των προβλημάτων και στην Ευρωζώνη των κλυδωνισμών, πριν απ' την (πιθανή) διάλυσή της.

ΕΧΟΥΜΕ συγκυβέρνηση τριμελούς κομματικής συμμαχίας, υπό το βλέμμα των «Συμμάχων». Έγινε το δικό τους και το χρήμα, ως εργαλείο, έστρωσε τα πολιτικά μας πράγματα κατά το συμφέρον τους. Οι απανωτές εκλογές έβγαλαν (συν)κυβέρνηση, αλλά δεν έβγαλαν ομόνοια. Κάποια κόμματα παραμένουν εκτός, πεισματικά και υπολογισμένα. Για θρίαμβο μελλοντικό που…ψήνεται. Και η τακτική τους; Βομβαρδισμός που κατεδαφίζει και τίποτα δεν κτίζει και «όχι σε όλα» που αφήνει την κρίση να απλωθεί.

ΣΤΟ βήμα η κα Κωνσταντοπούλου κι η γλώσσα φαρμάκι. Προειδοποιεί και απειλεί! Για ευθύνες των κυβερνώντων που παίρνουν πρωτοβουλίες. Ξεχνάει πως εξουσιοδοτήθηκαν απ' την πλειοψηφία του ελληνικού λαού κι αυτό προβλέπουν οι κανόνες της δημοκρατίας. Απειλεί με δίκες(!) μελλοντικές και μόνο για Γουδή και εκτελέσεις δεν μιλάει. Ίσως τις (υπο)νοεί. Χωρίς να' χει κατανοήσει το αναγκαστικό «συμμαχικό» παιχνίδι που (δυστυχώς) καθορίζει τα ελληνικά πράγματα. Και, βέβαια, τους 179 ψήφους εμπιστοσύνης, που εξουδετερώνουν και εκμηδενίζουν τις «ΣΥΡΙΖ� �ικές» απειλές και τα…όνειρα.

Πηγή: http://antidimos.blogspot.com/

Ταξιδιώτης του χρόνου, ο οποίος επέστρεψε μετά από 74 έτη, πέθανε σε ηλικία 31 ετών

Ταξιδιώτης του χρόνου, ο Rudolf Fenz, Senior εξαφανίστηκε το 1876 και επέστρεψε μετά από 74 έτη. Πέθανε σε ηλικία 31 ετών.

Παρά την έντονη αναζήτηση από την αστυνομία,ο Fenz δεν βρέθηκε ποτέ. Ωστόσο, η οικογένειά του κατέχει πάντα την ελπίδα ότι θα επέστρεφε. Περίμεναν χρόνια, τελικά πέθαιναν ένας-προς-ένα ακόμα με την ελπίδα ότι ο αγαπημένος τους Rudolf μπορεί να έρθει πίσω.

Για όλους τους συγγενείς του που ζούσαν ,ο Rudolf Fenz είχε πεθάνει ,αλλά τελικά επέστρεψε. Και επέστρεψε με τον πιο απίστευτο τρόπο που είναι δυνατόν.Ο Rudolf Fenz ξαφνικά εμφανίστηκε τον Ιούνιο του 1950 στο κέντρο μιας πολυσύχναστης πόλης, στο κέντρο του Μανχάταν στη Fifth Avenue 74 χρόνια μετά.
Δευτερόλεπτα μετά που εμφανίστηκε στη μέση της Fifth Avenue ,λόγο μεγάλης κίνησης χτυπήθηκε και σκοτώθηκε από αυτοκίνητο.

 Ο χρόνος είχε παίξει ένα σκληρό τέχνασμα για τον Fenz, που προωθείται για τρία τέταρτα του αιώνα στο μέλλον, μόνο για να τον πετάξει μπροστά σε ένα αυτοκίνητο.
Από την έναρξη της έρευνας τους στον περίεργο θάνατο ενός παράξενα ντυμένου ανθρώπου, η αστυνομία της Νέας Υόρκης γνώριζε την υπόθεση ότι δεν θα ήταν καθόλου τυπική.
Ο οδηγός ο οποίος χτύπησε και σκότωσε τον παράξενο πεζό κατέθεσε ότι ο άνθρωπος έμοιαζε σαν να ήταν από αλλού, και ορκίστηκε ο άνθρωπος εμφανίστηκε κυριολεκτικά χωρίς προειδοποίηση μπροστά του .

Το ίδιο το πτώμα ήταν ένα αίνιγμα.

Παρά το γεγονός ότι ο αποθανών ντυμένος άψογα και από τα ρούχα που εξέτασαν, η αστυνομική έρευνα επιβεβαίωσε ότι ο άνθρωπος μυστήριο φορούσε ρούχα σχεδόν έναν αιώνα πριν από σήμερα.
Σύμφωνα με την αστυνομία και τα αρχεία-που γράφτηκαν από την έρευνα αξιωματικών στον τόπο του ατυχήματος, ο νεκρός φορούσε ένα μαύρο παλτό, ένα καπέλο με πλατύ γείσο, παντελόνια και περίεργα παπούτσια που δένουν με τον, 19ος αιώνα,και πόρπες μεγάλου μεγέθους. Αυτός φαίνεται να είναι στα τριάντα του.

Η Αστυνομία ακόμη βρήκε νομίσματα στο πορτοφόλι του και χαρτονομίσματα των ΗΠΑ με ημερομηνίες πριν από τη δεκαετία του 1870 και τηλεκάρτες με χαραγμένο το όνομα "Rudolf Fenz, Senior."

Οι αστυνομικοί ανακάλυψαν επίσης μια απόδειξη για την επιβίβαση αλόγων και την αποθήκευση μίας μεταφοράς μεταξύ των αποτελεσμάτων της έρευνας του ανθρώπου.
Ανίκανος να προσδιοριστεί ο τόπος όπου Rudolf Fenz Senior ζούσε ή να εντοπίσει οποιοσδήποτε πλησιέστερος συγγενής, έτσι λοιπόν η αστυνομία παρέδωσε την υπόθεση σε έναν από τους ανακριτές για αγνοούμενους,τον Hubert Rihn. Με τους πόρους του Γραφείου Αγνοουμένων Ατόμων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης,ο Rihn σε επαφή με τους ομολόγους του από τις ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας και της Γερμανίας, σε μια προσπάθεια να βρει οποιοδήποτε υπάρχον συγγενή του θύματος.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, η έρευνα Rihn του έτρεξε σε αδιέξοδα.
Τέλος, σχεδόν σε μια πράξη απελπισίας,ο Rihn ψάχνει ένα αντίγραφο ενός παλιού τηλεφωνικού κατάλογου από το 1939 της Νέας Υόρκης . Εκεί, οι επίμονοι ερευνητής διαπίστωσαν μια σημαντική ένδειξη: στον κατάλογο που παρατίθεται υπάρχει ένα άτομο που ονομάζετε Rudolf Fenz, Junior.
Αυτή η ανακάλυψη, που ακολουθείται από πολύ επίπονο έργο της αστυνομίας, οδήγησε τον Rihn σε μια ηλικιωμένη γυναίκα, τη χήρα του Rudolf Fenz, Junior.

Εδώ η υπόθεση παίρνει πιο ασυνήθιστη και περίεργη τροπή με τη σειρά της. Τα γεγονότα που προέκυψαν έκαναν τους αξιωματικούς της αστυνομίας της Νέας Υόρκης να ζαλιστούν.
Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης συνέντευξης με τον κ. Rudolf Fenz, νεώτερο, είπε στους ανακριτές ότι ο πατέρας του Rudolf Fenz, Senior, εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας καθημερινής βόλτας του. Εκείνη την εποχή, ο γιος του και αργότερα ο σύζυγός της ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Αναφορές έγιναν από την οικογένεια και μια έρευνα που διεξήχθη από τις αρχές, αλλά κανένα ίχνος του αγνοούμενου πατέρα δεν ήρθε ποτέ στην επιφάνεια

Το έτος 1876 ο Rudolf Fenz, ήταν τότε 31 ετών.

Έτσι ο Rihn έψαξε σε αρχεία του 19ου αιώνα από ανεξιχνίαστες περιπτώσεις αγνοουμένων που καταγράφηκαν από το Γραφείο Αγνοουμένων Ατόμων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Εκεί, προς έκπληξή του, είδε τον Rudolf Fenz, Senior, που τον ανέφεραν από την οικογένειά του ως αγνοούμενο.

Μια παλιά φωτογραφία του Rudolf Fenz, (η φωτογραφία ήταν η ακριβής ομοιότητα του ανθρώπου που θανατώθηκε στην πολυσύχναστη οδό της Νέας Υόρκης
http://www.apocalypsejohn.com 

Πηγή: http://antidimos.blogspot.com/